Clauson (1972)
An etimological dictionary of pre-thirteenth-century Turkish
p. 644
1 karı:
‘old’, normally only of human beings and animals; s.i.s.m.l.g.; in SW Az., Osm. specifically ‘old woman’, hence sometimes ‘wife’. Not to be confused with karı ‘strange’ in some NE languages, which is a Mong. l.-w., or Ar. qari ‘a reader or reciter of the Koran’. Türkü viii özüm karı: boltım uluğ boltım ‘I myself have become old and advanced in years’ T 56: viii ff. bir karı: ökü:zü:g ‘an old ox’ IrkB 37: Uyğ. viii ff. Man.-A M I 28, 19 (ağduk): Bud. sekiz on yaşayur karı erti ‘he was an old man eighty years of age’ PP 24, 4-5; kim begleri azu karı başları erser ‘who are their begs or elders’ TT VI 9-10; a.o. do. 96; Sanskrit vṛddhatamaiḥ ‘by the oldest’ ka:rıla:r üze: TT VIII F.2; a.o.o.: Civ. it karı bolsar yatıp ürür ‘when a dog gets old it barks lying down’ TT VII 42, 6: xiv Chin.-Uyğ. Diet. lao ‘aged’ (Giles 6,783) karı Ligeti 163: Xak. karı: al-musinn ‘aged’ of anything; hence one says karı: er ‘an old man’ (al-şayx) and karı: at ‘a fully grown (al-mudakka) horse’ (etc.) Kaş. III 222; II 30 (bun-) and three o.o.: KB sınamış karı ‘an experienced old man’ 723; o.o. 4387, 6111: xiii(?) Tef. karı ‘old (woman)’ 201: xiv Muh. al-şayx karı: Mel. 48, 15; Rif. 143 (adding wa’l-ʿaciiz ‘and old woman’); 152; Rbğ. karı abuşka/karı uluğ ‘old man’ R II 167 (quotns.): Çağ. xv ff. karı koca ‘old man’ Vel. 319 (quotn.); karı (1) pīr wa musinn ditto San. 272v. 6 (quotn.): Xwar. xiii(?) karı bolğumdın ‘because I have become old’ Oğ. 333: xiv karı ‘old’ Qutb 133: Kom. xiv ‘old man’ karı CCI; Gr.: Kıp. xiii (after 2 karı:) also al-şayx Hou. 20, 12: xiv karı: al-şayx İd. 70: xv ʿaciizuhu karısı: Kav. 44, 17; şayx karı (and someone older than oneself is abışka and kartay) Tuh. 20b. 3: Osm. xiv ff. karı ‘aged’, sometimes specifically ‘old woman’; c.i.a.p. TTS I 422; II 589; III 413; IV 474.