Clauson (1972)
An etimological dictionary of pre-thirteenth-century Turkish
p. 654
D korkınç/korkunç
N.Ac. fr. korkun-; ‘fear’. S.i.s.m.l. in SE, NC, NW, and SW. The more regular form korkuğ N.Ac. fr. kork- is not noted earlier than xiii(?) Tef. 214; xiv, Xwar. Qutb 141; Kom. CCG; Gr.; Osm. TTS I 485; II 652; III 477; IV 541; it s.i.s.m.l. in NE, SE, SC, NW, and SW. In languages having both words korkınç sometimes means ‘danger, terrible’, and the like. Türkü viii ff. IrkB 36 (uçru:ğlu:ğ): Uyğ. viii ff. Man. üç yavlak yolka korkınçın ‘out of fear of the three evil paths’ TT II 6, 31: Bud. U II 39, 93-4, etc. (ayınç); o.o. of korkınç in TT VIII, AT: Xak. xi korkunç (second qāf unvocalized) al-xawf ‘fear’ Kaş. III 387; a.o. III 168 (kuyun): xiii(?) Tef. korkunç 214: xiv Muh. al-xawf korkunç Mel. 52, 9; Rif. 148: Çağ. xv ff. korkunç xawf Vel. 337 (quotn.); (korku/korkuş/) korkunç (so spelt) xawf wa hirās wa bīm ‘fear, terror’ San. 286r. 17 (quotn.): Kom. xiv ‘fear’ korkunç CCI; Gr.: Kıp. xiv muxīf ‘terrible, terrifying’ korkunş (sic) Tuh. 39a. 9.