Clauson (1972)
An etimological dictionary of pre-thirteenth-century Turkish
p. 662
karınçğa:
‘ant’; specifically a Western word; an old animal name ending in -ğa:; the form in Kaş. is aberrant. Survives only(?) in SW Az. ğarışğa; Osm. karınca; Tkm. ğarınca. Cf. çüme:li:, kumursğa:. Oğuz xi karınçak al-naml ‘ant’, also called karınça: Kaş. I 501; karınça: ‘ant’ III 375: xiv Rbğ. karınçka (sic) meŋizlik uşak ‘as small as an ant’ R II 174; Muh. al-naml sarıncak (one MS. adds karınca:) Mel. 74, 6; sırınça: Rif. 177 (Muh. gives no word for ‘locust’; the text prob. originally read al-naml (karınça:; al-carād) sarıncak): Çağ. xv ff. karınçğa (spelt) mürça ‘small ant’; also called kumursğa San. 272v. 14: Xwar. xiv karınçka ‘ant’ Qutb 134: Tkm. xiii al-naml karınca: (Kıp. kumurska:) Hou. 11, 19: xiv al-naml (kımırşağı: and) karınca: Bul. 11, 5: xv al-naml karınca: Kav. 72, 10; karınçak (Kıp. kumruşka) Tuh. 36b. 2.