Clauson (1972)
An etimological dictionary of pre-thirteenth-century Turkish
p. 295
D biçekle:-
Den. V. fr. biçek (bıçak); ‘to cut with a knife, etc’. Survives only(?) in NC Kır. bıçakta-, Kzx. pışakta-, Xak. xi ol anı: biçekle:dı: waca’ahu bi’l-sikkīn ‘he stabbed him with a knife’ Kaş. III 340 (biçekle:r, biçekle:me:k).
D biçeklen-
Hap. leg.; Refl. f. of biçekle:-. Xak. xi er biçeklendi: ‘the man owned a knife’ Kaş. II 265 (biçeklenü:r, biçeklenme:k).